“Çocuğunuz Ekran Başından Kalkmıyor, Değil mi?”

Peki… Siz ne kadar kalkabiliyorsunuz?
Eğer bu yazıyı okuyorsanız, büyük ihtimalle şu an elinizde bir telefon var.
Ve ben de bu satırları dijital bir ekran aracılığıyla sizinle paylaşıyorum.

Yani aslında hepimiz buradayız.
Bu yalnızca çocuklara ait bir mesele değil. Bu, bizim de hikâyemiz.

Ekranlara Neden Kaçıyoruz?

Günün sonunda, çoğumuzun yaptığı şey aynı:

Yorulduğumuzda

Sıkıldığımızda

Baş edemediğimizde

Sessizce biraz dinlenmek istediğimizde

Elimiz telefona gidiyor. Bir videoya, bir habere, bir mesaj zincirine…
Kaçmak kolay geliyor.

Peki Ya Çocuklar?

Çocuklar söylediklerimize değil, davranışlarımıza bakarlar.
Biz “ekranı bırak” derken, elimizdeki telefonu bırakmıyorsak…
Çocuğumuzun kafasında şu netlik oluşur:
“Ekran önemli olmalı, annem babam da hep kullanıyor.”

Ne Yapabiliriz?

Çözüm, suçlamak değil; fark etmek.

Kendi ekran kullanımımızı fark etmek

Ne zaman ve neden elimiz telefona gidiyor, bunu gözlemlemek

“Bu durum beni nasıl etkiliyor?” sorusunu sormak

Evde küçük adımlarla ortak ekran kuralları belirlemek

Ekransız anlar yaratmak – birlikte yürüyüş yapmak, oyun oynamak, sohbet etmek

Unutmayın:

Bu bir suç değil. Bu bir alışkanlık ve aynı zamanda bir farkındalık meselesi.

Kendimizi gözden geçirerek başlarsak, çocuklarımızın da bizimle birlikte değiştiğini görebiliriz.

Uzm. Dr. Hilal Tuğba KILIÇ
Çocuk ve Ergen Psikiyatristi